سوریه وسخنان تهدید آمیز "افیگدور لیبرمن" وزیر امور خارجه رژیم صهیونیستی علیه دمشق نقطه مشترک مطبوعات این رژیم طی 48 ساعت گذشته محسوب می شود.

گرچه "بنیامین نتانیاهو" نخست وزیر رژیم صهیونیستی در چارچوب حفظ ائتلاف خود با افراطیون یهود به طور تلویحی از این اقدام لیبرمن حمایت کرد؛ اما هشدارهای"ایهود باراک" وزیر جنگ که اقدامات همکار خود در کابینه را اقدامی بی دلیل خوانده بود، نشان داد که صهیونیست ها همچنان در نحوه تعامل با دمشق دچار سردرگمی می باشند.



روزنامه معاریو هم در تحلیلی در این رابطه، اقدام لیبرمن را تلاشی برای به شکست کشاندن نتایج تماس های محرمانه غیر مستقیم انجام گرفته، جهت از سرگیری مذاکرات سازش بین تل آویو ودمشق دانست.



یدیعوت احرونوت هم که مواضعی تندرو تر از معاریو نسبت به روند سازش دارد، نیز در گزارشی از واشنگتن خبر داد: این اقدام لیبرمن باعث خشم ایالات متحده شده وکاخ سفید رسما از صهیونیست ها خواست تا در رابطه با سخنان لیبرمن توضیح دهند.



مسئله ای که باعث شد "نیر حیفتس "مشاور اطلاع رسانی نخست وزیر رژیم صهیونیستی در جمع خبرنگاران حاضر شده واعلام کند نخست وزیر در جلسه ای با لیبرمن موضوع تهدیدها را مورد بررسی قرار داده وهر دو به این نقطه نظر مشترک رسیدند که "رویکرد اسرائیل صلح طلبانه است".



به اعتقاد کارشناسان، این عقب نشینی وسردرگمی در موضع گیری ها، گرچه به دلیل واکنش جامعه جهانی وآمریکا نسبت به این تهدیدها بوده است؛ اما در چارچوب اولویت بندی های سیاستگزاران صهیونیست، نظرات جامعه جهانی وحتی سازمان های بین المللی تاثیر گذاری های ثانویه دارند.



بی تردید لهجه سوری ها در برخورد با تهدیدهای صهیونیستی ومقاومت پا یا پای وبخصوص عدم عقب نشینی در بعد رسانه ای و رسمی در مقابل گردنکشی های لیبرمن، علت اصلی این تغییر رویکرد حداقل رسانه ای صهیونیست ها بوده است .



به گفته تحلیلگران، دمشق با الگو برداری رویکرد سیاسی ـ رسانه ای ترکیه و "رجب طیب اردوغان" علیه رژیم صهیونیستی از یک سو وپیروزی های حزب الله در جنوب از سوی دیگر و افزودن صلابت در مقاومت که در غزه شاهد آن هستیم، ساختاری سیاسی خاصی را در نحوه تعامل با صهیونیست ها تدوین کرده است که حداقل طی یک دهه گذشته از سوری ها ندیده بودیم .



با نگاهی به سخنان "ولید المعلم" وزیر امور خارجه سوریه، می توان آمیزه ای از چالش گرایی قدرت، اعتماد به نفس، آمادگی کامل و گرایش واضح از تغییر قواعد بازی با رژیم صهیونیستی را لمس کرد.



گرچه از همان روزی که سادات شعار "از امروز دیگر جنگی در کار نخواهد بود" را سر داد، بیروت، غزه، جنوب لبنان، سوریه وتمامی امت عربی واسلامی همچنان بر مقاومت تاکید کرده وهر نوع صلح با غاصبان اشغالگر را خیانت توصیف نمودند؛ اما قواعد بازی به نحوی بود که نشان می داد برتری از آن رژیم صهیونیستی است.



اما تغییر این رویه، ابتدا توسط آنکارا وپس از آن، دمشق و30 سال پیش از آن توسط انقلاب اسلامی ایران صورت گرفت و افزایش نگرانی از شکل گیری مثلث قدرتمند تهران، آنکارا و دمشق علیه اهداف صهیونیستی در منطقه باعث شد، تا این بار شخص نخست وزیر صهیونیستی دست به کار شده ولجام را در دهان وزیر امور خارجه قرار دهد؛ زیرا به هر شکل، نمی خواهد در حالیکه در نحوه تعامل با جمهوری اسلامی ایران سردرگم مانده، جبهه دیگری را برای خود باز کند.



این عقب نشینی رژیم صهیونیستی را باید در سخنان نتانیاهو در کنفرانس اخیر هرتزیلیا جست وجو کرد که در آن اعلام کرد:"در خاورمیانه جایی برای ضعیفان وجود ندارد، و قدرت نزدیک ترین راه به صلح است".



در چارچوب همین اصل است که صهیونیست ها، بیم شکل گیری این مثلث قدرت را علیه خویش دارند؛ زیرا به هر شکل، خاورمیانه منطقه بغرنجی است که هیچ ترحمی به ضعیفان در آن وجود نداشته، وبه هیچ طرفی اجازه تجربه مجدد را نمی دهد.



در راستای همین دیدگاه است که روز به روز بر تعداد صهیونیست هایی که خواهان اخراج لیبرمن از ساختمان وزارت امور خارجه هستند، افزوده می شود .



امروز دیگر کمتر کسی در فلسطین اشغالی وجود دارد که نداند رژیم صهیونیستی پس از دو جنگ شکست خورده، آن هم با دو گروه مبارز نه چندان قدرتمند از لحاظ ادوات و ابزار نظامی، و دیگر آن رژیم قدرتمند سابق نیست.



با توجه به این اعتقاد است که رژیم صهیونیستی نه تنها خود را ناتوان از رویارویی با جمهوری اسلامی ایران می بیند بلکه حتی ترسش از رودرروی شدن با سوری ها وحتی تنش با ترکیه نیز افزایش یافته است.



در شرایطی که رژیم صهیونیستی با حمایت آمریکا ، غرب وحتی کشورهای عربی در براه انداختن جنگی مجدد علیه غزه محاصره شده دچار شک وتردید وحتی ترس و واهمه است، دمشق بهترین رویکرد را اتخاذ کرده و توانسته است نه تنها پیروزی جنگ های لبنان و غزه بلکه طرف برتر رویارویی سیاسی ـ رسانه ای م